
Objawy dysocjacji:
- Uczucie odłączenia od otoczenia lub od samego siebie.
- Derealizacja (świat wydaje się nierealny).
- Depersonalizacja (poczucie obcości wobec siebie).
- Działanie na autopilocie.
- Luki w pamięci (amnezja dysocjacyjna).
- Trudność z przypominaniem sobie wydarzeń.
- Poczucie utraty czasu („Co robiłem przez ostatnią godzinę?”).
- Spowolnione reakcje.
- Trudności z koncentracją i skupieniem uwagi.
- Uczucie pustki w głowie.
- Ograniczone lub całkowicie zniesione odczuwanie emocji (przejściowe odrętwienie emocjonalne).
- Ograniczone lub całkowicie zniesione odczuwanie bodźców z ciała (np. bólu, dotyku, temperatury) – zwykle przemijające.
- Wrażenie oddzielenia myśli od emocji.
- Trudność z odczuwaniem własnego ciała.
- Uczucie bycia „nieobecnym”, mimo że wykonujesz codzienne czynności.
- Zniekształcone odczuwanie czasu.
- Trudność z przypomnieniem sobie fragmentów rozmów lub czynności.
- Dezorientacja po ustąpieniu epizodu.
- Świadomość, że „coś było nie tak”, ale trudność z opisaniem tego, co się wydarzyło.
Czego dysocjacja nie oznacza?
- ❌ Nie zawsze oznacza zaburzenie psychiczne.
- ❌ Nie jest tym samym co psychoza.
- ❌ Nie oznacza „podwójnej osobowości”.
- ❌ Nie świadczy o tym, że ktoś „udaje” lub „przesadza”.
Dysocjacja jest mechanizmem obronnym mózgu, który może pojawić się podczas silnego stresu, traumy lub przeciążenia emocjonalnego. W wielu przypadkach jest krótkotrwała, ale u części osób może utrzymywać się dłużej i znacząco utrudniać codzienne funkcjonowanie.